Wat zegt de wetenschap over de G-spot

Wat de onderzoeken samen laten zien

Over dit onderwerp is er geen consensus, en de meeste anatomische onderzoeken vinden geen eigen structuur (Hoag et al., 2017; Aydın et al., 2020; Pan et al., 2015).

Een systematische review concludeert dat er betrouwbare wetenschappelijk-klinische gegevens zijn die het bestaan van een anatomische structuur van de G-spot ondersteunen (Ostrzenski et al., 2019).

Drie andere reviews komen tot de tegenovergestelde conclusie: een vond het bewijs te zwak, omdat de waarnemingen op heel weinig personen waren gebaseerd; een andere concludeerde dat de gegevens erop wijzen dat de G-spot niet bestaat; en een review van de klinische anatomie wijst erop dat het distale deel van de voorste vaginawand het gevoeligste van de vagina lijkt te zijn, maar dat het bestaan van een anatomische G-spot nog altijd niet is aangetoond (Hines et al., 2001; Puppo et al., 2012; Pan et al., 2015).

Ook de onderzoeken die rechtstreeks naar de structuur hebben gezocht, vinden haar niet.

Bij de dissectie van dertien overleden vrouwen lagen onder de voorste vaginawand alleen de urethra en de bekleding ervan, zonder iets dat met de G-spot overeenkwam, en een histologische analyse bij vrouwen die werden geopereerd wegens een prolaps vond zenuwen en bloedvaten die vrij gelijkmatig verdeeld waren, zonder een concentratiegebied naast de urethra (Hoag et al., 2017; Aydın et al., 2020).

Een andere review, over de anatomie van de clitoris, herinnert eraan dat de oorsprong van vaginaal erotisch genot mogelijk niet alleen aan stimulatie van de clitoris te danken is.

Over alles rond de mythe is er meer overeenstemming.

Een klinische richtlijn uit de gynaecologie herinnert eraan dat er hoogwaardige gegevens ontbreken die de werkzaamheid van cosmetische genitale chirurgische ingrepen ondersteunen, en in enquêtes onder zorgprofessionals en geneeskundestudenten in Portugal en Saoedi-Arabië vond de meerderheid dat “G-spotvergroting” medisch niet gerechtvaardigd is (Obstet Gynecol, 2020; Vieira-Baptista et al., 2017; Iqbal et al., 2021).

Een review over dwarslaesie stelt voor om stimulatie van de vaginawand op te nemen in het zelfonderzoek, naast die van de clitoris, de baarmoederhals en de tepels (Courtois et al., 2017).

Waar de onderzoeken van mening verschillen

De discussie draait om de vraag of de G-spot een eigen anatomische structuur is. Een systematische review verdedigt van wel; drie andere reviews en de dissectie- en histologieonderzoeken vinden er geen (Ostrzenski et al., 2019; Puppo et al., 2012; Hoag et al., 2017).

Wat er wel lijkt te zijn, is een bijzonder gevoelig gebied van de voorste vaginawand, en dat is niet hetzelfde als een afzonderlijk orgaan (Pan et al., 2015).

Beperkingen van het bewijs

De anatomische onderzoeken zijn klein: de dissectie is gedaan bij dertien overleden vrouwen en de histologische analyse bij vrouwen die werden geopereerd wegens een prolaps, die misschien niet alle vrouwen vertegenwoordigen (Hoag et al., 2017; Aydın et al., 2020).

De reviews vatten diezelfde onderzoeken samen, en dat zijn er weinig. De enquêtes onder professionals leggen meningen vast, geen bewijs van werkzaamheid, en er zijn geen onderzoeken die stimulatietechnieken met elkaar vergelijken (Vieira-Baptista et al., 2017; Iqbal et al., 2021).

De onderzoeken, één voor één

We hebben 10 gecontroleerde onderzoeken verzameld. Elke samenvatting is van ons; het citaat tussen aanhalingstekens is letterlijk overgenomen uit de originele samenvatting, in het Engels.

Andere onderwerpen in de bibliotheek

• Stimulatie van de clitoris11 onderzoeken
• Vibrators9 onderzoeken